چیدمان هنری آسانسوری فراگیر در موزه هنر فرست

سارا آزادی، کابین نیوز – وقتی صحبت از آسانسور می‌شود، اغلب ذهن ما به وسیله‌ای برای جابه‌جایی بین طبقات می‌رود؛ اما در برخی نقاط جهان، آسانسور به فضایی برای خلق تجربه‌های فرهنگی و هنری نیز تبدیل شده است. یکی از نمونه‌های جالب این ایده، پروژه هنر در آسانسور موزه فرست در شهر نشویل آمریکاست؛ ابتکاری که با نمایش آثار یک هنرمند معاصر، چند دقیقه حضور در آسانسور را به فرصتی برای تماشای هنر و تأمل درباره روابط انسانی تبدیل می‌کند. این پروژه نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از فضاهای روزمره، بستری متفاوت برای ارتباط با مخاطبان ساخت.

افتتاح چهارمین دوره «هنر در آسانسور» در موزه فرست

موزه هنر فرست (Frist Art Museum) در شهر نشویل ایالت تنسی، چهارمین دوره برنامه خلاقانه هنر در آسانسور موزه فرست را در تاریخ ۷ می افتتاح کرد. در این دوره، آثار «دیلن کمپ» (Dylan Camp)، هنرمند اهل نشویل، با عنوان «اینجا با تو؛ بیدار و رویاپرداز» در فضای آسانسور اصلی موزه به نمایش درآمده است.

این مجموعه هنری به موضوعاتی همچون خانواده، هویت فردی، مد، رویا و ارتباط انسان‌ها با یکدیگر می‌پردازد و تلاش می‌کند مخاطب را در مدت کوتاه حضورش در آسانسور، به تفکر درباره روابط اجتماعی و فردی دعوت کند.
آسانسوری که به یک گالری هنری تبدیل شد

در این پروژه، هشت نقاشی اکریلیک از دیلن کمپ روی پوشش‌های وینیل باکیفیت چاپ شده و دیواره‌های آسانسور لابی اصلی موزه را پوشانده‌اند. به این ترتیب، بازدیدکنندگان از لحظه ورود به آسانسور با فضایی کاملاً متفاوت روبه‌رو می‌شوند؛ فضایی که هنر را به بخشی از تجربه روزمره تبدیل می‌کند.

طراحی گرافیکی این چیدمان توسط آتم کروز، کارآموز طراحی و فارغ‌التحصیل دانشگاه ایالتی تنسی انجام شده و هدایت پروژه نیز بر عهده سیدنی نلسون، دانشجوی رشته کیوریتوری از دانشگاه فیسک بوده است.

این همکاری میان هنرمندان جوان، دانشجویان و موزه، یکی از اهداف اصلی برنامه «هنر در آسانسور» را محقق کرده است؛ یعنی ایجاد بستری برای آموزش عملی برنامه‌ریزی و اجرای نمایشگاه‌های هنری.

هدف از اجرای برنامه هنر در آسانسور موزه فرست

این برنامه که پیش‌تر با نام Project Uplift شناخته می‌شد، با هدف آشنا کردن دانشجویان با تمام مراحل طراحی، برنامه‌ریزی و اجرای یک نمایشگاه هنری شکل گرفته است.

شرکت‌کنندگان در این برنامه، در مدت زمانی محدود تجربه‌ای واقعی از مدیریت یک پروژه هنری کسب می‌کنند؛ از انتخاب آثار گرفته تا طراحی، نصب و معرفی نمایشگاه.

در کنار جنبه آموزشی، این پروژه تلاش می‌کند نگاه مخاطبان را نسبت به فضاهای عمومی تغییر دهد و نشان دهد که حتی محیطی مانند آسانسور نیز می‌تواند به بستری برای نمایش هنر و ایجاد گفت‌وگو تبدیل شود.

آسانسور؛ فضایی برای تأمل و گفت‌وگو

مسئولان موزه فرست معتقدند آسانسور تنها وسیله‌ای برای جابه‌جایی نیست، بلکه می‌تواند فضایی برای مکث، تفکر و ارتباط باشد.
در توضیح این نمایشگاه آمده است که حضور شخصیت‌های خلق‌شده توسط دیلن کمپ در فضای محدود آسانسور، بازدیدکنندگان را به تأمل درباره روابط انسانی دعوت می‌کند و پرسش‌هایی مانند موارد زیر را در ذهن آنان ایجاد می‌کند:

• ما زندگی خود را با چه افرادی تقسیم می‌کنیم؟
• همسایگان ما چه کسانی هستند؟
• چگونه از نظر عاطفی و اجتماعی با دیگران ارتباط برقرار می‌کنیم؟
• جایگاه هویت فردی در جامعه امروز چیست؟

همین ویژگی باعث شده است که هنر در آسانسور موزه فرست تنها یک نمایشگاه هنری نباشد، بلکه تجربه‌ای تعاملی برای مخاطبان محسوب شود.

زندگینامه دیلن کمپ

دیلن کمپ، نقاش اهل ایالت تنسی، آثار خود را بر اساس تجربه‌های شخصی‌اش از دوران رشد به‌عنوان یک آمریکایی سیاه‌پوست در

جنوب ایالات متحده خلق می‌کند.

او با استفاده از رنگ‌های اکریلیک، فضاهایی رویایی و شخصیت‌هایی تأثیرگذار می‌آفریند که مفاهیمی مانند زیبایی، معنویت، امید، عزت‌نفس و قدرت هویت فردی را به تصویر می‌کشند.

یکی از ویژگی‌های بارز آثار او، نمایش شخصیت‌هایی است که با اعتمادبه‌نفس، غرور و آرامش در کنار یکدیگر حضور دارند و مخاطب را به بازنگری در نگاه خود نسبت به جامعه دعوت می‌کنند.

آثار تا سال ۲۰۲۷ در معرض دید عموم

بر اساس اعلام موزه، این مجموعه هنری تا ماه مه سال ۲۰۲۷ در آسانسور اصلی موزه فرست باقی خواهد ماند و بازدیدکنندگان در طول این مدت می‌توانند هنگام استفاده از آسانسور، تجربه‌ای متفاوت از ترکیب هنر و معماری داشته باشند.

این پروژه نمونه‌ای موفق از استفاده خلاقانه از فضاهای عمومی برای نمایش آثار هنری است و نشان می‌دهد که طراحی داخلی آسانسور می‌تواند فراتر از جنبه‌های عملکردی، به ابزاری برای انتقال پیام‌های فرهنگی، اجتماعی و هنری تبدیل شود.

جمع‌بندی

پروژه هنر در آسانسور موزه فرست نشان می‌دهد که با نگاهی خلاقانه می‌توان حتی یک آسانسور را به فضایی الهام‌بخش تبدیل کرد. این ابتکار نه‌تنها تجربه بازدید از موزه را جذاب‌تر کرده، بلکه فرصتی برای اندیشیدن درباره هویت، جامعه و ارتباطات انسانی نیز فراهم آورده است. چنین پروژه‌هایی می‌توانند الگویی ارزشمند برای معماران، طراحان داخلی و فعالان صنعت آسانسور باشند تا در کنار توجه به عملکرد و ایمنی، به جنبه‌های فرهنگی و زیبایی‌شناختی این فضاها نیز اهمیت بیشتری بدهند.

منبع:

https://elevatorworld.com/blog/immersive-elevator-art-installation-at-the-frist-art-museum/